De wandelreis in de Vulkaaneifel zit er op deze laatste dag nog niet helemaal op. Vandaag krijgen we een uitlooptocht(je). Vier kilometer om eventuele stijfheid van gisteren eruit te lopen en ter compensatie voor de lange zit in de busjes terug naar huis. Na dat alles is ingepakt bij het hotel en iedereen met zijn bagage bij de busjes staat, gaan we eerst een stukje rijden.
Bloggen. Naar buiten. Natuur. Onderweg. Beleven. Wandelen. Fietsen. Ontmoeten. Kiekjes. Delen.
Posts tonen met het label Wandelreizen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Wandelreizen. Alle posts tonen
Dag 5 | Lijnwandeling langs de Lieser II (14 km)
Iedere avond krijgen we onze tocht voor de volgende dag te zien, inclusief het hoogteprofiel. Die van gisteren had weinig ups en downs. Het hoogteprofiel voor de route van vandaag daarentegen golft alle kanten op. Dat voorspelt veel klim- en daalwerk. Zelfs het profiellijntje verkleurt soms van groen naar oranje-rood, echte kuitenbijters dus. Het is de laatste langere tocht van deze zesdaagse. Dus gaan we nog één keer álles geven. Zoiets als de Nederlandse Olympiërs op televisie, die we soms op een mobiel op het terras, soms op een groot scherm in een bijzaaltje van het hotel volgen.
Dag 4 | Lijnwandeling langs de Lieser I (17 km)
Terwijl ik dagelijks rustig ontwaak boven een schaaltje kwark-müsli-fruit in de eetzaal wil de keuken het elke ochtend hebben over het eten van de komende avond. Behalve de gang naar het ontbijtbuffet heb ik nog geen fysieke inspanning geleverd die mijn smaakpapillen voor dat moment al wakker doen schudden.
Dag 3 | Zoeken naar een oerpaard (17 km)
Vandaag belooft een warme dag te worden. Snel stijgende temperaturen tot 28 graden vanaf de tweede helft van de middag zijn voorspeld. Hopelijk bereiken we tegen die tijd weer het eindpunt van onze dagtocht maar voor de zekerheid vul ik de waterzak met twee liter tot de nok toe af en stop evengoed een flesje met Apfelschorle, appelsap met prik, in m'n rugzak. Een behoorlijk gewicht om te starten maar met regelmatig drinken neemt de ballast evenredig af als de vermoeidheid toeneemt.
Dag 2 | Meerfelder Maar (16 km)
Mijn kamer met frans balkon ligt aan de achterzijde van de tweede verdieping. Net als de rest van het hotel is het modern en schoon. Het ochtendbuffet is eenvoudig maar biedt genoeg voor ontbijt èn lunchpakket. Onderweg komen we immers geen horeca tegen. Met Duits (zuurdesem) brood met kruidenkaas, een müslireepje, een appel, de waterzak tot 1,5 liter gevuld en een extra flesje Apfelschorle, een gazeuse appelsap voor de nodige suikers, is mijn proviand compleet.
Dag 1 | Ommetje Manderscheid (8 km)
We ontmoeten elkaar in een dorpje in Brabant. Zo was het, onwennig voorstellen aan nieuwe reis- en wandelgenoten. Twee busjes, twee begeleidsters en tien wandelaars, drie sluiten zich in Manderscheid bij ons aan, en zes dagen intensief met elkaar optrekken. En dan gaan we de busjes in. Een rit van nog eens 2,5 uur volgt. De eerste gesprekjes krijgen voorzichtig vorm.
13 mei 2023 | Dag 8 Reisdag
We kunnen 's ochtends iets langer blijven liggen, we hebben genoeg tijd voor het net als gisteren nogal afgepaste ontbijt en het herschikken van ruimbagage en handbagage. We hebben zelfs nog de tijd om de stad in te gaan en we weten precies waar we naar toe willen, voor de laatste inkopen maar vooral een laatste keer koffie 'met iets erbij'. De keuze voor het etablissement is al gemaakt.
12 mei 2023 | Dag 7 Killarney (20+ km)
Na onze transfer- en rustdag van gisteren lopen we vandaag nog een laatste etappe. We wandelen één dag van de Kerry Way. Het weer belooft veel goeds, de zon schijnt volop. Van twee wandelmaatjes op een kamer, horen we bij het ontbijt hoe zij in het vroege ochtendlicht twee jonge vosjes in het gemaaide weiland naast de B&B zagen spelen. Het is ongetwijfeld een goed voorteken. We hebben zin in een nieuwe wandeldag maar ons vijfde wandelmaatje gaat ook deze dag helaas niet mee. Gelukkig kan ze in de B&B blijven.
11 mei 2023 | Dag 6 Wisseldag
Onze vierdaagse Dingle Way zit erop. Gisteravond hebben we als afsluiting heerlijk gegeten in de pub bij de eindstreep in Cuas. Ik at er de lekkerste chowder ooit. Na een telefoontje heeft B&B-gastheer Michael ons met de auto opgehaald - wel de riemen vast - en in ruim tien minuten teruggereden naar Ballydavid. Wij deden er lopend zo'n drie uur over. In de B&B treffen we weer ons vijfde wandelmaatje. We verdelen de kamers en na een goede nacht zijn we klaar voor vertrek. Maar het wandelavontuur zit er nog niet op.
10 mei 2023 | Dag 5 Dunquin - Cuas (25+ km)
Als ik tegen acht uur het gordijn opentrek, is mijn uitzicht weids en veelbelovend. Na het ontbijt ben ik nieuwsgierig naar een nieuwe wandeldag, de laatste hier op Dingle. We nemen afscheid van onze B&B in Dunquin, het heeft mijn verwachtingen voor bad, bed en brood overtroffen. Ik hoor van mijn wandelmaatjes dat de B&B nog maar net gestart is. Als aanmoediging voor een mooie toekomst met veel gasten laat ik de laatste, blauwe klompjessleutelhanger achter op de kamer. Ik bedenk me als ik naar buiten stap dat behalve bed, bad en brood ook gastvrijheid en een oprecht gevoel welkom te zijn, bijdragen aan mijn herstel.
9 mei 2023 | Dag 4 Dingle - Dunquin (22+ km)
De B&B van de familie Brosnan in Dingle blijkt een verademing te zijn. De kamers zijn ruim, de sfeer is hartelijk en het ontbijt uitgebreid. De hele familie is in voor een praatje, zelfs een paar woorden Gealic wordt ons geleerd. We moeten nu echt gaan. Als bedankje laat ik de Delfts blauwe klompjessleutelhanger achter. Onze bagage is eerder op reis dan wijzelf. We zien de tassen vanavond terug in de B&B van een tweede Brosnan, nota bene een broer van deze Brosnan. Maar we gaan nu echt weg. Slan!
8 mei 2023 | Dag 3 Annascaul - Dingle (22+ km)
's Morgens in de krappe ontbijtzaal blijkt de gastvrouw vriendelijker en spraakzamer dan de gastheer. Zij oogt wat nerveus in haar bediening maar hem zien we gelukkig niet meer. Gisteravond wees hij ons erop dat we te veel lawaai maakte. Nu blijken wij in de minderheid als het om lawaai gaat, de stemmen van andere gasten kaatsen heen en weer in de kleine ruimte. Ook de rest van de B&B voelt wat benauwd: de kleine kamers en de smalle entree waar we gisteravond onze schoenen en wandelstokken moesten achterlaten. En hoewel hun website de aanwezigheid vermeldde, was het tochtige gangetje met de smalle, blauwe buitendeurtjes niet bepaald een dry room. Maar wandelaars zijn met bed, bad en brood betrekkelijk snel tevreden.
7 mei 2023 | Dag 2 Camp - Annascaul (20 km)
De B&B eigenaar - gekleed in dezelfde broek en cap als gisteren - vindt zichzelf in de eerste plaats een humoristische gastheer. Als we 's ochtends om acht uur de ontbijtzaal binnendruppelen, verkondigt hij luid tegenover de andere gasten dat hij voor ons de beste plek heeft. Als ik snedig probeer te zijn met de typisch Engelse wedervraag: "Is it?", antwoordt hij direct: "Yes, unless you rather sit in the corner?" daarmee doelend op een hoekje waarbij je met je neus bijna tegen de binnenmuur van de eetzaal zit. Ik leer meteen een belangrijke les voor de rest van de week: probeer een Ier niet af te troeven in spitsvondigheid. Je verliest het.
6 mei 2023 | Dag 1 - Reisdag
Ondanks gedegen voorbereiding heb ik op een vertrekdag altijd de laatste spullen in te pakken. Meestal in de categorieën wat-je-tot-het-laatste-gebruikt en de niet-ingepakt-maar-stel-dat-je-het-ineens-toch-heel-hard-nodig-hebt. De laatste behoort vrijwel altijd tot de onnodige-ballast-categorie. Maar als ik om half een alles denk te hebben of bij misgrijpen vast op bestemming kan kopen, sluit ik mijn huis af en vertrek naar de luchthaven.
12 juni 2022 | Hadrian's Wall Path | Dag 9
Wat is er nog te vertellen. Ontsnapt aan de zware baklucht van een full English Breakfast die als onzichtbare bewolking door de gangen van ons hotel in Whitley Bay drijft, loop ik zondagmorgen rond half 9 naar buiten.
11 juni 2022 | Hadrian's Wall Path | Dag 8
Het is onvermijdelijk: vandaag is onze laatste etappe van Hadrian's Wall Path. In zes dagen legden we ruim 120 kilometer af, gemiddeld zo'n 20 kilometer per dag. Voor de laatste keer lopen we gezamenlijk nog eens de laatste pak-hem-beet 20 kilometers. Voor de laatste keer wordt de santemekraam aan koffers, tassen en rugzakken vervoerd naar het volgende hotel. Daarna zit het erop en volgt de reis naar huis.
10 juni 2022 | Hadrian's Wall Path | Dag 7
Via de brug over de Noordelijke Tyne-rivier starten we onze zesde en een-na-laatste etappe, rechtstreeks vanuit het hotel in Chollerford. Dat is sinds de tweede wandeldag in Carlisle niet meer gebeurd. Ook nu staat onze bagage bijeengepakt voor vervoer en de dag begint zonnig. Dat is een lekker vertrek. Eindpunt is het plaatsje met de toepasselijke naam Heddon on the Wall. En wat voor een etappe lopen we, met maar liefst 26 kilometer is het de langste van de reis. Maar na een goede nacht heb ik weer zin om gezamenlijk op pad te gaan.
9 juni 2022 | Hadrian's Wall Path | Dag 6
We hebben ons boeltje gepakt. In een van de voorkamers van ons hotel staan tassen en rugzakken te wachten op vervoer, bijeengebonden door het inmiddels bekende oranje nylon touw. We hebben het goed gehad in Haltwhistle.
8 juni 2022 | Hadrian's Wall Path | Dag 5
Het is half 10 's ochtends. In het dorpje Gilsland waar we net zijn afgezet is het even zoeken naar de juiste richting voor onze etappe van vandaag. Niet het eerste bordje maar hoe nu verder is het probleem. De eerste stappen liggen er duidelijk: grote, rechthoekige flagstone-achtige tegels rechts van de basisschool. Als we voorbij de school het hellende weiland bereiken is het de vraag of we links of rechts zullen aanhouden. Er is geen bordje en beide richtingen tonen een spoor van platgetreden gras met een hekje bovenaan de helling. J. loopt links voor ons uit en wenkt ons naar boven.
7 juni 2022 | Hadrian's Wall Path | Dag 4
Taxichauffeurs D&P pikken ons om 9 uur op bij ons nieuwe hotel en droppen ons waar we gisteren zijn gebleven in Walton. De eerste kilometer(s) gaan langs de doorgaande weg. Nooit plezierig voor een wandelaar, laat staan voor ons nu we echte Wall walkers zijn. Maar het is een rustige dinsdagmorgen en na de Dovecote brug over het King Water kunnen we al snel via een trapje over een muurtje het eerste onverharde pad op. We verdwijnen in het Engelse platteland.
Abonneren op:
Posts (Atom)