Het is zover. Voor het eerst ga ik een camino lopen. Niet dé camino, voor zover die er al is, maar Caminho Português da Costa, de kustvariant van de Portugese camino van Porto naar Santiago de Compostela.
Eén keer eerder was ik in Portugal, een lang weekend in Porto samen met de oudste. We namen we het toeristentrammetje vanuit de stad naar de kust, maakten een wandeltochtje over de vlonders langs de oceaan en op de terugweg bezochten we de Jardins do Palácio de Cristal. Het smaakte naar meer. Nu, jaren later, is het tijd de belofte om Portugal nog eens te bezoeken in te lossen. Zeker is dat de omstandigheden anders zijn: geen geflaneer op slippers maar doorstappen op stevige schoenen met een gevulde dagrugzak en heel wat jaren ouder.
Midden september loop ik samen met een groep van zeven onbekende vrouwen - één is onze steun en toeverlaat - in veertien dagen zo'n 250 kilometer noordwaarts. Als ik naar pelgrims kijk die alles bij zich dragen heb ik daar veel respect voor. Ik laat mijn bagage vervoeren. Sommige pelgrims noemen de tocht dan geen echte camino maar ik kijk naar wat ik dragen kan. We weten nooit van de ander wat deze onzichtbaar meedraagt.
De reis is georganiseerd, de tickets geboekt, de overnachtingen gereserveerd. Ik heb er zin in. Volg je Eef Onderweg?
Bom caminho!
Wandeldagen:
Wij ik en men twee zussen zijn juist begonnen met plannen voor onze eerste keer. Vertrek einde maart
BeantwoordenVerwijderen